قوانین وبلاگ و ایمیل من:
1) وبلاگ من جای شماره تلفن دادن و آگهی گذاشتن نیست. کامنتهائی با محتوای اینچنینی حذف خواهند شد.
2) وبلاگ من جای بحثهای نامربوط به پست و بحثها و حرفهای بی خودی نیست؛ چنین کامنتهائی حذف نمی شوند، ولی فاقد ارزش هستند و در صورت تکرار و تلف کردن وقت من با صاحبان کامنت برخورد خواهم کرد. (به جز یکی دو مورد از دوستهای قدیمی گی ام که خودشان می دانند چه کسانی هستند و کامنتهایشان از چه نوعند).
3) ایمیل من مخصوص تماسهای خاص است نه احوالپرسی و حرفهای شخصی. از این به بعد ایمیلهایی که با هدفی خاص ارسال نشده باشند را جواب نخواهم داد. به ایمیلهائی هم که بحث الکی راه می اندازند و بعد از یکی دو تماس احساس می کنم طرف هنوز در جنسیت لیلی شک دارد جواب نخواهم داد. (به بعضی از دوستهای گی قدیمی ام برنخورد. من آنها را مخاطب قرار نداده ام).
نکته: شاید فکر کنید دارم بین انسانها فرق می گذارم که در این میان دوستهای گی قدیمی ام را استثنا قرار داده ام. موضوع این است که در گذشته یکبار برای وبلاگم قانون گذاشتم و دوستان گی ام به خود گرفتند و فکر کردند با آنها بوده ام، درحالیکه قانون تصویب شده خطاب به دو کامنت گذار مزاحم بود. الان مخاطب این قوانین من کلیه افراد هستند و دلیل اینکه گفته ام به استثنای دوستان گی ام این بوده که اولاً، آنها واقعاً مستثنی هستند. ثانیاً، آنها هیچوقت چنین مزاحمتهائی برای من ایجاد نکرده اند. ثالثاً، خواستم که باز اشتباهاً فکر نکنند آنها را مخاطب قرار داده ام و رابعاً، این دوستان گی من که الان دوستان قدیمی ام شده اند، تنها کسانی هستد که من با آنها حرف شخصی و احوالپرسی دارم و خودشان هم می دانند چه کسانی هستند. برای بقیه دیگه وقت ندارم.
شاید فکر کنید خیلی تند رفتم اما من همین الان چهارده تا کامنت داشتم که هیچ کدام از آنها واقعاً ارزش خواندن نداشتند. من هم وقتم و پولم را از سر راه نیاورده ام که برای چنین کامنتهائی هدر بدهم. ایمیلها هم که جای خود دارند.
